وحشت سکوت

 

 

ديگر نمانده هيچ به جز وحشت سكوت 

                                      ديگر نمانده هيچ به جز آرزوي مرگ

 خشم است و انتقام فرومانده در نگاه

 

                                     جسم است و جان كوفته در جستجوي مرگ

تنها شدم ، گريختم از خود ، گريختم

                               تا شايد اين گريختنم زندگي دهد

 تنها شدم كه مرگ اگر همتي كند

 
                                  شايد مرا رهايي ازين بندگي دهد

تنها شدم كه هيچ نپرسم نشان كس

                                        تنها شدم كه هيچ نگيرم سراغ خويش

 دردا كه اين عجوزه ي جادوگر حيات

                                    بار دگر فريفت مرا با چراغ خويش

اينك شب است و مرگ فراراه من هنوز

                                       آنگونه مانده است كه نتوانمش شناخت

اينك منم گريخته از بند زندگي

                               بدون تو با زندگي چگونه توانم دوباره ساخت ؟

انتظار !!!

انتظار !!!

  واژه ي غريبي است ...

  واژه اي است که روزها يا شايدم ماه هاست که با آن خو گرفته ام .

   واي که چه سخت است انتظار .

   هرصبح طلوعي ديگر است بر انتظار فرداهاي من!

    خواهم ماند تنها در انتظار تو!!

 

---

اگه یه نامه باشم
پر از پیامای خوب
کاشکی جوابم تو باشی

اگه یه عابر باشم
اسیر طوفان شن
کاشکی سرابم تو باشی

پر از گناهم اگر رها شده بی خبر

کاشکی گناهم تو باشی

اگر تمام تنم
دو چشم خسته باشه
کاشکی نگاهم تو باشی

تو در من تب خوندنی تب تند و فریاد
تو اصلا تمام منی ، یه سایه ی همسفر ، یه همزاد

تولد یک صدا یه فریاد

سکوت من شیشه ای صدای تو موندنی
در من ، طلوع صدایی
تو مثل گل ساده ای نجیب و آزاده ای

اسمت ، صدای رهایی
صدای من رفتنی
صدای ما موندنی
مثل صدای همیشه

تو مثل گل ساده ای
نجیب و آزاده ای
حرفی ، برای همیشه

همه تو

 

شب و روزم همه تو
ناله و گریه و سوزم همه تو

توی این دیار غربت
من به هرچی چشم میدوزم همه تو

شبهای تیره و تارم همه تو
فصل پاییز و بهارم همه تو

خالی از هر گونه حسرت
هر چی که تو سینه دارم همه تو

نور چشمام همه تو
قدرت پاهام همه تو

توی اوج نا امیدی
نقطه امید فردام همه تو

ماهی چشمه نورم همه تو
همه شوقم همه شورم همه تو

وقتی از دنیا گله دارم
میدونم سنگ صبورم همه تو

رویای شیرین خوابم همه تو
حرف اول کتابم همه تو

واسه هر سوال مبهم
شده آخرین جوابم همه تو

اونی که چو شمع می سوزه همه من
چشم به آسمون می دوزه همه من

اونی که دلش اسیره همه من
اونی که برات می میره همه من

یه شعر زیبا از حسین منزوی

 

مرا ، آتش صدا کن تا بسوزانم سراپایت 

 مرا باران صلا ده تا ببارم بر عطش هایت

 مرا اندوه بشناس و کمک کن تا بیامیزم

 مثال سرنوشتم با سرشت چشم زیبایت

مرا روی بدان و یاری ام کن تا در آویزم

 به شوق جذبه وارت تا فرو ریزم به دریایت

 کمک کن یک شبح باشم مه آلود و گم اندرگم

 کنار سایه ی قندیل ها در غار رؤیایت

 خیالی ، وعده ای ،‌وهمی ، امیدی ،‌مژده ای ،‌یادی

 به هر نامه که خوش داری تو ،‌ بارم ده به دنیایت

 اگر باید زنی همچون زنان قصه ها باشی

 نه عذرا را دوستت دارم نه شیرین و نه لیلایت

 که من با پاکبازی های ویس و شور رودابه

خوشت می دارم و دیوانگی های زلیخایت

 اگر در من هنوز آلایشی از مار می بینی

 کمک کن تا از این پیروزتر باشم در اغوایت

 کمک کن مثل ابلیسی که آتشوار می تازد

 شبیخون آورم یک روز یا یک شب به پروایت

 کمک کن تا به دستی سیب و دستی خوشه ی گندم

رسیدن را و چیدن را بیاموزم به حوایت

 مرا آن نیمه ی دیگر بدان آن روح سرگردان
 که کامل می شود با نیمه ی خود ، روح تنهایت

سراب

 

 

غریبانه می نگرم

در تنهایی و بی کسی

در گوشه ای نشسته ام

و به پنجره امید می نگرم

اما پنجره امید هم خاموش و تنهاست

گاه می پندارم بیگانه ام در این دیار

و صدای هیچ آشنایی نیست

و من اینجا همیشه تنها بوده ام

ولی .. صدایی..

اری گویی از دور صدایی می آید

صدایی آشنا در اوج غریبی

صدای کیست؟

ایا همان است؟

همان که همواره در خیالم مجسم دیدمش؟

همان که مرا از تهمت تنهایی و نیستی می رهاند؟

ای کاش او باشد

اما ..

      نه ...

                   ان صدا و ان حضور سرابی بیش نبود

سرابی که مرا در خیالی غریب تر فرو برد

***************************************

 به پايان فكر نكن .. انديشيدن به پايان هر چيز شيريني حضورش را تلخ مي كند .. بگذار پايان تو

 را غافلگير كند درست مانند آغاز

*******************************

   خدایا

                      دیگر دستانم توان نوشتن

                                                          پاهایم توان رفتن

                                                                                  و قلبم توان تپیدن ندارد

          پس مرا

                      به تنها ارزوی

                                            دیرینه ام برسان

                                                                  همان  ارزوی  همیشگی

 

        همان که خود می دانی  

                                          مرگ  

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

خبر به دورترین نقطه جهان برسد                     

                        نخواست او به من خسته بی گمان برسد

          شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                                               کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

        چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                                         به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

             رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

          رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                        خبر به دورترین نقطه جهان برسد

          گلایه ای نکنی   و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

          خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

---

بروید ای یاران   بروید ای یاران

بروید از اینجا و وا گذارید مرا

دگرم نای و رمق نیست به تن

و نه جانی بر پا و نه احساس به دل. تک درختم تنها

تک درختی بی برگ خشک و آسیب پذیر

و دگرم نیست مرا خواسته ای بی اثر در دل این دشت غریب

بی ثمرم و بی مایه ام دگرم دوست نمی دارد کس

چون ندارم سایه تا نشینند رهروانی خسته

نه ثمر نه میوه نه حتی یک برگ ...

بروید ای یاران بروید از اینجا

شاید آنجای دگر گلشنی و باغی و درختی سر سبز

که پر از برگ و ثمر و سایه دار و شاداب

بی روید ای یاران

بروید ...

---

چند بیت بسیار زیبا از اشعار حمید مصدق

 

 

در شبان غم تنهایی خویش ,

عابد چشم سخنگوی تو ام.

من در این تاریکی ,

من در این تیره شب جانفرسا,

زائر ظلمت گیسوی تو ام.

 * * * * * * * * * * *

 در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک, اما آیا

باز بر میگردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد!

 * * * * * * * * * * *

 در میان من و تو فاصله هاست.

گاه می اندیشم   ,

ـــ می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری؟!

 * * * * * * * * * * *

من در آئینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم.

آه می بینم , می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

 * * * * * * * * * * *

 چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

                                     ـــ هیچ.

من چه دارم که سزاور تو؟

                                    ـــ هیچ.

تو همه هستی من , هستی من

تو همه زندگی من هستی.

* * * * * * * * * * *

 گاه می اندیشم ,

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی,

روی تو را کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را ,

                                ـــ بی قید ـــ

و تکان دادن دستت که ,

                                ـــ مهم  نیست زیاد ـــ

و تکان دادن سر را که ,

                                ـــ عجیب! عاقبت مرد؟

                                                              ـــ افسوس!

ـــ کاشکی می دیدم!

 * * * * * * * * * * *

 من به خود می گویم :

" چه کسی باور کرد

"جنگل جان مرا

" آتش عشق تو خاکستر کرد؟

یه شعر زیبا

 

گل من!‌ بی‌قرارم!‌ تو اما...
من تو را دوست دارم، تو اما ...
من فراموشی خاطراتم
احتمالاً‌ غبارم، تو اما...

هیچ‌کس این طرف‌ها ندارد
هیچ کاری به کارم، تو اما...
گوش کن، من رگ خشک باغم.
من  جویبارم، تو اما...
برگ زردم، بله، ‌می‌پذیرم
پوچ و بی‌اعتبارم، تو اما...
چهره دردناک و تبسم؟

خنده‌ای مستعارم، تو اما...
بی‌پناهم، سپر هم ندارم
چشم اسفندیارم،‌ تو اما...
صورتم سرخ ... آری، قشنگ است
از درون هم انارم، تو اما...
فصل‌ها از بهارم گذشتند
خب، تمام است کارم، تو اما...
گفتمت: فصل خوبی است،تو اما...

گفتی:خسته‌ام، کار دارم،

* * *‌
باز در چشم من خیره ماندی
باز بی‌اختیارم، تو اما...
قلعه‌ای ماسه‌ام روی ساحل
سخت ناپایدارم، تو اما...
زخم، پاشیده شب را به جانم
مرگ دنباله‌دارم، تو اما...
بی تو ای ماه!‌ ای ماه!‌ ای ماه!‌
ظلمت روزگارم، تو اما...
شیهه‌ اسب من را خریدند
این هم از افتخارم، تو اما...
ابر در ابر در ابر در ابر
در خودم سوگوارم، تو اما...
آخرین سرفه یک مسافر
سوت سرد قطارم، تو اما...
من خودم را به تو می‌سپارم
جز تو چیزی ندارم، تو اما...

من

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

 

مرا در اوج می خواهی؟ تماشا کن ، تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

 

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

 

همه از من گریزانند

تو هم بگذر از این تنها

 

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی ، قلم خشکیده در دستم

 

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

 

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

 

رفیقان یک به یک رفتند

مرا با خود رها کردند

 

همه خود درد من بودند ، گمان کردم که هم دردند

 

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

 

دلم تنگ است............

دلم برای کسی تنگ است

که آفتاب صداقت را

به میهمانی گل های باغ می آورد

و گیسوان بلندش را

                   - به باد ها می داد

و دست های سپیدش را

                   به آب می بخشید

دلم برای کسی تنگ است

که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

 

دلم برا ی کسی تنگ است

که همچو کودک معصومی

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی را

          - نثار من می کرد.

دلم برای کسی تنگ است

که تا شمالی ترین شمال

و در جنوب ترین جنوب

همیشه در همه جا

                   -آه با که توان گفت

که بود با من و

-        پیوسته نیز بی من بود

و کار من ز فراقش فغان و شیون بود

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

کسی .....

تو هم تنهام گذاشتی ...............

تو هم تنهام گذاشتی ...............

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک, اما آیا

باز میگردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد!

در میان من و تو فاصله هاست.

 گاه می اندیشم   ,

ـــ می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

من در آئینه رخ خود دیدم

 و به تو حق دادم.

آه می بینم , می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

 چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

                                     ـــ هیچ.

من چه دارم که سزاور تو؟

                                    ـــ هیچ.

تو همه هستی من , هستی من

تو همه زندگی من هستی.

تو چه داری ؟

                               ـــ همه چیز.

 من چه دارم؟

                             ـــ هیچ

 

تو چه کم داری؟

                  ـــ هیچ.

 

 

 

عاشق تنها

دوتا متن زیبا  ولی غمگین.حتما بخونین

 

امشب همه چیز رو به راه است
همه چیز آرام.....آرام  ... باورت می شود ؟ دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یاد تو  "
تو نگرانم نشو !
همه چیز را یاد گرفته ام !
راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
که چگونه.....! برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ....
تو نگرانم نشو !!
"فراموش کردنت" را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت ......................................هیچ وقت.

---

 

مي دوني ؟! يه اتاق باشه گرمه گرم ! روشنه روشن ! تو باشي ومن باشم .
     كف اتاق سنگ باشه ، سنگ سفيد ! تو منو بغل كني كه نترسم ، كه سردم نشه ، كه نلرزم .
اينجوري كه تو تكيه دادي به ديوار ،منم اومدم نشستم جلوت ، بهت تكيه دادم .
 منو محكم گرفتي . دوتا دستتم دورم حلقه كردي .
          بهت ميگم چشماتو ميبندي ؟ ميگي : آره .بعد چشماتو مي بندي .
  بهت ميگم برام تو گوشم قصه ميگي ؟ ميگي : آره .
بعدش شروع ميكني آروم آروم تو گوشم قصه گفتن .
  يه عالمه قصه ي طولاني و بلند كه هيچ وقت تموم نميشه .
     مي دوني ميخوام رگ بزنم ، رگ خودمو ، رگ مچ دست چپمو .
يه حركت سريع ، يه زخم عميق... بلدي كه ؟؟!!؟؟!! ولي تو نمي دوني كه ميخوام رگمو بزنم .
 توچشماتو بستي . نمي دوني كه من تيغ رواز جيبم درمي آرم.
           نمي بيني كه چه سريع مي زنم ! نمي بيني كه خون فواره مي زنه روي سنگاي سفيد .
  نمي بيني كه دستم مي سوزه . لبم رو گاز ميگيرم كه نگم آخ... كه تو چشماتو باز نكني و منو نبيني .
توداري قصه ميگي دستمو ميذارم رو زانوهام ، خون مياد !
    از رو دستم ميريزه روي زانوم ، ازروي زانوم ميريزه روي سنگا !!!! چه قدر مسير حركتشون قشنگه .
حيف كه چشات بستس و نمي بيني... تو بغلم كردي و ميبيني كه سرد شدم .
    محكم تو بغلم ميكني كه گرم بشم مي بيني كه نامنظم نفس مي كشم ،
تو دلت مي گي "آخه دوباره نفسش گرفته " مي بيني هرچه قدر محكم تر بغلم ميكني سردتر ميشم مي بيني كه ديگه نفس نمي كشم ،
        چشماتو باز ميكني ومي بيني من مردم مي دوني؟! من مي ترسيدم خودمو بكشم ، از سرد شدن ، ازتنهايي مردن ،از خون ديدن .
  وقتي بغلم كردي ديگه نترسيدم . مردن خوب بود ! آرومم ، گريه نكن ديگه ... من كه ديگه نيستم چشماتو بوس كنم ، بگم خوشگل شديا!!!!
          بعدشم توهم وسط گريه هات بخندي گريه نكن ديگه ، دلم ميشكنه ها !!!!
   دله روح ، نازكه ، نشكنش ، باشه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

درد عاشق

in rooza adate hame raftano del shekastane

darde tamume ashegha paye kasi neshastane

in ruza kare adama delaye pako bordane

badesh uno gereftano be digari sepordane

in ruza kare adama tu entezar gozashtane

  sade tarin bahunashun az ham khabar nadashtane

in ruza sahme ashegha ghoseo bi vafaiie

  jorme tamameshun faghat lezzate ashenaiie

in ruza cheshmae hame barge niaze shabname

tu guneye har asheghi chand ghatre barune ghame

in ruza adate  gola margo bahune kardane

kare cheshae adama  delo divune kardane

in ruza hich mosaferi bar nemigarde be khune

cheshae  khaste ta abad be dare baste mimune

in ruza jorme asheghi shahre delo furukhtane

chare faghat neshastano  be pae eshghi sukhtane

jense delae adama in ruza sahkto sangie

faghat tue naghashia donya ghashango rangie

in ruza ashkemun faghat  chareye bi ghararie

tanha panahe adama aksae yadegarie

 

 

 

 

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم, وقت پر پر شدنش سازو نوایی نکنیم

یادمان باشد که از امروز خطایی نکنیم

گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پرپروانه شکستن هنری نیست

گر شکستیم منو مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پر پر شدنش سازو نوایی نکنیم

یادمان باشد ........

اری یادمان باشد اگر  خاطره مان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

عشق من

عشق من ، منو صدا کن
 منو از خودم رها کم
تو اجاق مرده ی دل
 آتشی تازه به پا کن
 تو منو از نو بنا کن
عشق من منو صدا کم
 قصمو بی انتها کن
 روبروت اینه بذار
 ابدیتی بنا کن
عشق من ، منو صدا کن
قصه ی نگفته ام من
 تو بیا روایتم کن
 از عذابم راحتم کن
 ای صدای تو نهایت
 راهی نهایتم کن
عشق من ، منو صدا کن
تو منواز نو بنا کن
 رهسپار قصه ها کن
 تو به خاکستر نگاه کن
 آتشی تازه به پا کن
 ای بهار انتظارم
من زمین بی بهارم
 شوره زار انتظارم
چهره ی شکسته دارم
 جسم و جانی خسته دارم
به در ویرانه ی دل
 بغض قفل بسته دارم
عشق من ،‌ منو صدا کن
 منو از خودم رها کن
تو اجاق مرده ی دل
 آتشی تازه به پا کن
 تو منو از نو بنا کن
 عشق من ،‌ منو صدا کن
قصمو بی انتها کن
 روبروت اینه بگذار
 ابدیتی بنا کن
 عشق من ،‌منو صدا کن

---

من از دوستت دارم

از تو سخن از به آرامی
از تو سخن از به تو گفتن
از تو سخن از به آزادی
وقتی سخن از تو می گویم
 از عاشق از عارفانه می گویم
از دوستت دارم
از خواهم داشت
از فکر عبور در به تنهایی
من با گذر از دل تو می کردم
 من با سفر سیاه چشم تو زیباست
 خواهم زیست
من با به تمنای تو خواهم ماند
 من با سخن از تو
خواهم خواند
ما خاطره از شبانه می گیریم
ما خاطره از گریختن در یاد
 از لذت ارمغان در پنهان
ما خاطره ایم از به نجواها
من دوست دارم از تو بگویم را
 ای جلوه ی از به آرامی
 من دوست دارم از تو شنیدن را
 تو لذت نادر شنیدن باش
تو از به شباهت از به زیبایی
 بر دیده تشنه ام تو دیدن باش

---

دلبر

 تو ای بال و پر من
 رفیق سفر من
 می میرم اگه سایت
 نباشه رو سر من
 تویی خود خود عشق
که بی تو نفسم نیست
 کجا تو خونه داری
 که هر جا می رسم نیست
اهل کدوم دیاری
 کجا تو خونه داری
 که قبله گاهم اونجاست
 هر جا که پا می ذاری
 اهل کدوم دیاری
 گل کدوم بهاری
 که حتی فصل پاییز
 باغ ترانه داری
 ای دلبرم ای دلبر
 ای از همه عزیز تر
 ای تو مرا همه کس
 داشتن تو مرا بس
 تو دوره ی شبابم
 تو اومدی به خوابم
گفتی نیاز من باش
 ترانه ساز من باش
یه روزی راستی راستی
 همون شدم که خواستی
 شدی تو سرنوشتم
 برای تو نوشتم
خسته ی دین و دنیا
 ملحد و بت پرستم
 تویی تو مذهب من
 من تو رو می پرستم
ای دلبرم ای دلبر
 ای از همه عزیز تر
ای تو مرا همه کس
 داشتن تو مرا بس
با همه ی وجودم
 برای تو سرودم
 در طلب تو هستم
در طلب تو بودم
صدامو از تو دارم
 شعرامو از تو دارم
 اما تو رو ندارم
 وای به روزگارم
تو ای بال و پر من
 رفیق سفر من
می میرم اگه سایت
نباشه رو سر من

شعر

زیر درخت آرزو  

می خوام یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه
من باشم و تو باشی یک شب مهتابی باشه
می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری
می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری
می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم
می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببینم
می خوام که جادوت بکنم همیشه پیشم بمونی
از تو کتاب زندگیم یه حرف رنگی بخونی
امشب می خوام برای تو یه فال حاقظ بگیرم
اگر که خوب در نیومد به احترامت بمیرم
امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدت خدا خدا خدا کنم
امشب می خوام رو آسمون عکس چشات و بکشم
اگه نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم
می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه
اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم
اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم
حتی اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه
چهره تو یادم می آد وقتی که بارون می زنه
ای کاش منم تو آسمون به مرغ دریایی بودم
شاید دوسم داشتی اگه آهوی صحرایی بودم
ای کاش بدونی چشمات و به ثد تا دنیا نمی دم
یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم
به آرزوهام می رسم اگر که تو پیشم باشی
اونوقت خوشبخت میشم مثل فرشته ها تو نقاشی
تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه

نامه داره تموم میشه مثل تموم نامه ها
اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

---

یه شعر زیبا

حرفها یک دل

بیا در کوچه باغ شهر احساس
شکست لاله را جدی بگیریم
اگر نیلوفری دیدیم زخمی
برای قلب پر دردش بمیریم
بیا در کوچه های تنگ غربت
برای هر غریبی سایه باشیم
بیا هر شب کنار نور یک شمع
به فکر پیچک همسایه باشیم
بیا ما نیز مثل روح باران
به روی یک رز تنها بباریم
بیا در باغ بی روح دلی سرد
کمی رویا ی نیلوفر بککاریم
بیا در یک شب آرام و مهتاب
کمی هم صحبت یک یاس باشیم
اگر صد بار قلبی را شکستیم
بیا یک بار با احساس باشیم
بیا به احترام قصه عشق
به قدر شبنمی مجنون بمانیم
بیا گه گاه از روی محبت
کمی از درد لیلی بخوانیم
بیا از جنگل سبز صداقت
زمانی یک گل لادن بچینیم
 کنار پنجره تنها و بی تاب
طلوع آرزوها را ببینیم
بیا یک شب به این اندیشه باشیم
چرا این آبی زیبا کبود است
 شبی که بینوا می سوخت از تب
کنار او افق شاید نبوده ست
بیا یک شب برای قلبهامان
ز نور عاطفه قابی بسازیم
برای آسمان این دل پک
بیا یک بار مهتابی بسازیم
بیا تا رنگ اقیانوس آبیست
برای موج ها دیوانه باشیم
کنار هر دلی یک شمع سرخست
بیا به حرمتش پروانه باشیم
بیا با دستی از جنس سپیده
زلال اشک از چشمی بشوییم
بیا راز غم پروانه ها را
به موج آبی دریا بگوییم
بیا لای افق های طلایی
بدنبال دل ماهی بگردیم
بیا از قلبمان روزی بپرسیم
که تا حالا در این دنیا چه کردیم
بیا یک شب به این اندیشه باشیم
به فکر درد دلهای شکسته
به فکر سیل بی پیایان اشکی
که روی چشم یک کودک نشسته
به فکر سیل بی پایان اشکی
که ر.ی چشم یک کودک نشسته
به فکر اینکه باید تا سحرگاه
برای پیوند یک شب دعا کند
ز ژرفای نگاه یک گل سرخ
زمانی مرغ آمین را صدا کرد
به او یک قلب صاف و بی ریا داد
که در آن موجی از آه و تمناست
پر از احساس سرخ لاله بودن
پر از اندوه دلهای شکیباست
بیا در خلوت افسانه هامان
برای یک کبوتر دانه باشیم
اگر روزی پرستو بی پناهست
برای بالهایش لانه باشیم
بیا با یک نگاه آسمانی
ز درد یک ستاره کم نماییم
 بیا روزی فضای شهرمان را
 پر از آرامش شبنم نماییم
بیا با بر گ های گل سرخ
به درد زنبقی مرهم گذاریم
اگر دل را طلب کردند از تو
مبادا که بگویی ما نداریم
بیا در لحظه های بی قراری
به یاد غصه مجنون بخوابیم
بیا دلهای عاشق را بگردیم
 که شاید ردی از قلبش بیا بیم
بیا در ساحل نمنک بودن
برای لحظه ای یکرنگ باشیم
بیا تا مثل شب بوهای عاشق
شبی هم ما کمی دلتنگ باشیم
کنار دفتر نقاشی دل
گلی از انتظار سرخ رویید
و باران قطره های آبیش را
 به روی حجم احساس پاشید
اگر چه قصه دل ها درازست
بیا به آرزو عادت نماییم
بیا با آسمان پیمان ببندیم
 که تا او هست ما هم با وفاییم
بیا در لحظه سرخ نیایش
چو روح اشک پک و ساده باشیم
بیا هر وقت باران باز بارید
برای گل شدن آماده باشیم

شعر

 

یکی شدن

دلتنگی هایم را با تو تسهیم کردن
چه زیبا خواهد بود
اگر ترا دلتنگی هایی باشد
از نوع من
دلم می خواهد احتیاجم
نیازم
درد خفه شده ی سینه ام را
همان قدر احساس کنی
که گویی احتیاج توست
نیاز توست
درد ریشه دوانده در وجود توست
کوتاه سخن
دلم می خواست
" تویی " نبودی
تو ، من
 و
من ، تو بودیم
 
شاید آن وقت این روح سرکش آرام می گرفت
و
جای تمام دلتنگی ها را یک چیز پر می کرد
 " بی نیازی"
نیازی از همه چیز و از همه کس
حتی از اندیشیدن
اندیشیدن به خوبی ها و عشق ها
آری حتی به عشق ها
چرا که وصل من و تو
حادثه ای خواهد آفرید
در فراسوی واژه ی عشق !

---

من و تو

بود عمری به دلم با تو که تنها بِنِشینم
کامم کنون که برآمد بنشین تا بنشینم
پک و رسوا همه را عشق به یک شعله بسوزد
تو که پکی بِنِشین تا منِ رسوا بنشینم
بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری
با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم
شمع را شاهد احوال من و خویش مگردان
خلوتی خواسته ام با تو که تنها بنشینم
من و دامان دگر از پی دامان تو؟ حاشا!
نه گیاهم که به هر دامن صحرا بنشینم
آن غبارم که گرَم از سر دامن نفشانی
برنخیزم همه ی عمر و همین جا بنشینم
ساغرم، دورزنان پیش لبت آمدم امشب
دستگیری کن و مگذار که از پا بنشینم.

---

مکتب عشق

 سیه چشمی به کار عشق استاد
 درس محبت یاد می داد
مرا از یاد برد آخر ولی من
بجز او عالمی را بردم از یاد

---

 

 

شعر

بهار غریب 

من به درماندگی صخره و سنگ
 من به آوارگی ابر ونسیم
 من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 شعر چشمان تو را می خوانم
 چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
 تو تماشا کن
 که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
 از دل تاریکی می گذر
و تو در خوابی
 و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
 و نه یاری دیگر
حیف
 اما من و تو
دور از هم می پوسیم
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
 دیگر از من تا خک شدن راهی نیست
 از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
 با خود خواهم برد

---

همواره تویی

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی
آوای تو می خواندم از لابتناهی
آوای تو می آردم از شوق به پرواز
شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی
امواج نوای تو به من می رسد از دور
 دریایی و من تشنه مهر تو چو ماهی
وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان
 خوش می دهد از گرمی این شوق گواهی
دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست
 من سرخوشم از لذت این چشم به راهی
ای عشق تو را دارم و دارای جهانم
 همواره تویی هرچه تو گویی و تو خواهی

---

بهارم مثل زمستون می مونه

 دنیای به این بزرگی واسه من
 وقتی نیستی مثل زندون می مونه
 وقتی نیستی گلا ماتم می گیرن
 بهارم مثل زمستون می مونه
وقتی نیستی
من هوای موندم نیست
 دیگه اینجا
 بی تو جای موندنم نیست
 وقتی رفتی اینه چین خورد و شکست
باغبون درهای گلخونه رو بست
 عروس سفید پوشت تا دم مرگ
لباس سیاه به تن کرد و نشت
 وقتی نیستی
 من هوای موندنم نیست
 دیگه اینجا
بی تو جای موندنم نیست
تو می خواستی دیوارا رو ورداری
 جای هر دیوار یه باغچه بکاری
 تو می خواستی پرده رو پس بزنی
 پشت هر پنجره خورشید بذاری
 وقتی نیستی
 کی به ما نشون بده
 عکس خورشید توی آب چه رنگیه
 کی می خواد به ما بگه
 بدون عشق اینجا پر از آدمای سنگیه
 وقتی نیستی
 من هوای موندنم نیست


 

گفتی ، گفتم ... (عاشقانه)

گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بيند کسی، گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقيب آيد ز در

گفتم که با افسون گری او را ز سر وا می کنم


گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا

گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم

گفتی چه می بينی بگو، در چشم چون آيينه ام

گفتم که من خود را در او عريان تماشا می کنم


گفتی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند

گفتم که با يغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا می کنم


گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گويم برو

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

یه شعر خیلی خیلی زیبا از:بیژن داوری دولت آبادی

 

اشک هایم را ببین سرد است و بی جان نازنین  
 باختم خود را به چشمان تو  آسان نازنین
 
باز جریان تمام لحظه هایم با تو است
تا ته این کوچه گردی های حیران نازنین
 
کاش بودی تا ببینی در هجوم بی کسی
باز می خوانم تو را با چشم گریان نازنین
   
بی تو بودن مرگ من در وحشت تاریکی است
همچو برگی در میان خشم طوفان نازنین
 
پشت حسرت های سوزان دلی پر تاب و تب
کلبه ای اینجاست دور افتاده ، ویران نازنین
 
با دو دست شوق ، قلبم کاش میشد می نوشت
پشت پلکت قصه ای از عشق پنهان نازنین
 
ساده و بی پرده گفتم پر ز احساس وجود
دوستت دارم  ، نمی گردم پشیمان نازنین
 
با تو لبریز از غزل هایی همه پر رمز و راز
بی تو اما واژه هایم رو به پایان نازنین
 
حرف بسیاران برایم هیچ اما خود بگو
چیست من را پآکی این عشق تاوان نازنین ؟
 
دست بی منت بکش بر بال تنهایی من
می تپد قلبش ولی زخمی و بی جان نازنین
 
گرچه در فکرت اسیرم ، عاشقانه می رهم
خود شکستی بر دل من قفل زندان نازنین
 
کاش با نور تو مهتابی ترین مستی من
آسمان تیرگی می شد درخشان نازنین
 
کاش می گفتی کنون با من که هستم پیش تو
ختم می کردی تو این شعر پریشان نازنین
 

 

آرزو

 

آرزو

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون اینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ...ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد و تو حسرت من
 زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا میچیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی